Migratie

Dit is voorlopig mijn laatste blog voor de migratie.

Migration
De beheerder van ‘web-log.nl’ xc2xa0heeft in een aantal berichten aangekondigd dat alle blogs worden overgeschreven naar een totaal ander systeem. Zij noemen dat ‘migratie’ – zoals de duizenden gnoes dat elk jaar doen op de Afrikaanse savannes. De technische informatie begrijp ik niet. Ik zie wel wat er gebeurd. In het laatste bericht melden ze het als volgt:

“Bij dezen wil ik je vertellen dat wij op 23 augustus aanstaande het laatste onderdeel van de migratie starten. Rond 02:00 in de nacht van 22 op 23 augustus zullen wij starten met het importeren van de laatste data. Hoeveel tijd dit exact in beslag zal gaan nemen hangt af van het formaat van alle data. Dat weten we die nacht pas.

Na de deze laatste import wordt de DNS omgezet, gaat de redirect live, zal weblog.nl het licht zien en kun jij inloggen op je nieuwe weblog. Deze kun je dan met de handleiding bij de hand meteen weer gebruiken om te bloggen. Wij hopen dat je dan positief verrast bent door het design, de snelheid en alle mogelijkheden. Ondanks dat zo ongeveer alles gaat veranderen.”

Ze garanderen dat alle foto’s en alle teksten behouden blijven. De lay-out gaat verloren en alle zijkolommen gaan verloren. Goed, ik zie het wel. Ik ga het volgende week maar eens rustig bekijken en uitproberen. Als alles goed gaat, schrijf ik vanaf eind volgende week weer mijn dagelijks stukje op de vernieuwde weblog.nl.

 

Een zomerdag

Een voorspelde zomerse dag … ja ja.

Zomerdag
Het zal wel een typisch Nederlands trekje zijn om te klagen over het weer. De hele week werd voorspeld dat donderdag een zomerse dag zou worden. Nou, mooi niet. Toch niet in Bergen op Zoom. De hele dag grijs en bewolkt, nauwelijks 20 graden. Vanaf elf uur is het beginnen regenen. Soms gietende regen en dan weer een miezerbui. Even na de middag was het kermis in de hel … regen en zon tegelijkertijd. Ook in de namiddag nog een paar buien. Geen zon.

Rond half zeven viel het water met bakken naar beneden. Ik was onderweg met de auto, ik reed nauwelijks 50 per uur op de snelweg. Ik zat te chagerijnen achter het stuur … wat nou ‘een zomerdag?’

Even later komen op de autoradioxc2xa0de eerste berichten binnen over de ramp op Pukkelpop … een zwarte zomerdag.

Ben Gurion Airport

Het is erg vroeg vanochtend dat de wekker afloopt. Half drie plaatselijke tijd.

Ben Gurion 02
Ik kreeg van iedereen de waarschuwing dat je drie uur van te voren op het vliegveld moet zijn. Ik dacht bij mezelf ‘ja ja, dat zal wel’ xc2xa0maar was toch niet zo eigenwijs dat ik het advies niet opvolgde.

En gelukkig maar. Wat een heksenketel. Ik kwam om 3.05 aan op het vliegveld en pas om 5.17 was ik door alle controles heen. Duizenden reizigers vertrekken met alle ochtendvluchten. Alles wordt uitvoerig gescand en iedereen wordt uitgebreid ondervraagd. Er komen Israelische stempels in mijn paspoort wat betekent dat ik met dit paspoort niet naar een Arabisch land kan afreizen.

Mensen ontmoeten

Het valt me elke keer weer op dat mensen die reizen, vaak interessante achtergronden hebben. Ik maak een kleine opsomming van mensen die ik de laatste paar dagen heb ontmoet. Ik begin bij mijn laatste ontmoeting bij de Dode Zee waar ik een Duitse vrouw vraag een paar foto’s te maken.

Dead sea 03
Na een tijdje kwamen we er achter dat zij niet alleen maar Duits is maar ook Nederlandse. Geboren in Zwolle en haar zus woont in Bergen op Zoom. Gisteren trok ik een tijdje op met drie Kenianen, een van hen woont in Tel-Aviv en de twee anderen in Londen. Ze werken bij de ambassades van Kenia. En we hebben gezamelijke kennissen in Nairobi. In Akko zat ik te lunchen met een Indiaase familie. Ze spraken Engels met elkaar maar ook nog andere talen. Ik meende dat ik Spaans of Portugees herkende en zelfs Vlaams. En ja hoor … ze wonen in Mortsel (Belgixc3xab). De vader komt uit Mombay – hij werkt in de diamant in Antwerpen, zijn vrouw is Portugees en hun kinderen zijn inxc2xa0Belgixc3xab geboren en spreken onderling Vlaams. En even later blijkt dat hun oom in Maputo woont en werkt.

Ik ontmoette Mexicanen die in Houston – Texas wonen, Indische Zuid Afrikanen uit Durban, een Frans koppel dat in Londen wooont, een Amerikaan uit Boulder – Colorado, twee Italiaanse meiden uit Milaan en Bologna die elkaar kennen uit hun au-pair-tijd in New York, een Duits stel uit Heidelberg die in december naar Namibixc3xab emigreren.

En daarnet sta ik in de lift met spelers en verzorgers van KRC Genk. Zij spelen morgen in de vierde voorronde van de Champions League tegen Maccabi Haifa.

Heerlijk … om nieuwe mensen te ontmoeten. Eigenlijk vind ik dat veel leuker dan het drijven in de Dode Zee en me insmeren met mineraalrijke modder. Maar dat hoort erbij als je hier op vakantie bent – zoals Kinderdijk, Tulpen en Volendam bij Nederland horen en Manneke Pis bij Brussel.

Verhalen uit mijn kindertijd

Als jonge kinderen werden we door mijn ouders voorgelezen en er werden verhalen verzonnen en verteld. Over reus Oeksel Foeksel, Neuzeke Piston en Toke Pertang. We luisterden naar luisterspelen, opgenomen door mijn vader en moeder. Ook op school werd er – meestal op zaterdagvoormiddag- voorgelezen door onze meesters.

Nu kijken (jonge) kinderen wel twintig keer naar hun lievelingsfilm. Dat kon vroeger niet. Maar de verhalen van Jezus (ik bedoel natuurlijk de evangelixc3xabn) hoorden we niet alleen in de kerk maar ook op school. Elk jaar kwam elk mirakel wel weer een keertje langs. Al die verhalen zitten dus ergens in mijn geheugen en veel daarvan kwamen vandaag weer naar boven.

IMG_2536
Ik was vandaag in Nazareth, in Kana, in Kafarnaxc3xbcm, in Tiberias, bij de berg Tabor, bij het meer van Galilea en bij de Jordaanrivier. Op elke plek – mogelijk dxc3xa9 historische plek – staat een kerk of een kapel. Niemand kent de historische plekken. Zo zijn er zes verschillende plekken in Kana die de ‘bruiloft van Kana’ claimen. In souvernirshops kun je ‘bruiloftswijn’ kopen en ‘heilige grond’ en ‘heilig Jordaanwater’ en ‘heilige olijfolie’. Er is wel de historische plaatsxc2xa0Kafarnaxc3xbcm. Dat is de plaats waar Jezus volgens de Bijbel ging wonen nadat hij Nazareth verliet. Ook Petrus woonde hier. De resten van huizen, grotere gebouwen en twee synagoges zijn hier gevonden. Bovenop het huis van Petrus staat een moderne kerk. Op informatieborden lees ik dat dit al de vijfde kerk (boven op elkaar) is. Ook aardbevingen komen hier geregeld voor.

Ik bezoek een kerk waar de ‘broodvermenigvuldiging’ zou hebben plaats gevonden. Even verderop is de lunch-specialiteit in het plaatselijke restaurant – aan de oever van het meer van Galilea – gebakken ‘Sint-Petrus-vis’ – zoals bij de vijf broden en twee vissen.

Enfin veel verhalen komen weer boven: de engel Gabrixc3xabl en de Blijde Boodschap, de timmermanswerkplaats van Jozef, de onbevlekte ontvangenis, de gedaanteverwisseling, de genezing van een lamme en de genezing van de schoonmoeder van Petrus, de verandering van water in wijn, de lessen in de synaoge vanxc2xa0Kafarnaxc3xbcm, Johannes de Doper, Jezus loopt over het water, het bedaren van de storm, de wonderbare visvangst … Ik herinner me ook de bijbehorende tekeningen uit onze gexc3xafllustreerde cathechismus.

Parels van de westkust

Een dag op zwerftocht naar het noorden van Israel, langs de kust. Eerste stop in Caesarea, de oude Romeinse hoofdstad en haven. In de stad bouwde Herodes een agora,xc2xa0verschillende tempels, een amphitheater en een hippodroom – met uitzicht over zee.

IMG_2397

Dan naar Haifa – een grote, moderne stad met een haven, een mooie baai en wijken bovenop de omliggende heuvels. Voor het eerst hoor ik hier over de godsdienst ‘Baha’i‘. Het Baha’i- wereldcentrum en de Baha’i-tuinen liggen in Haifa. Ook de graftombe van de Baha staat in de buurt van Haifa.

Nog meer naar het noorden ligt de stad Akko. Hier woont een mix van Arabieren – deels moslim, deels christen en Joden. Indrukwekkende muren rond de haven als bescherming van de citadel – een belangrijk bolwerk van de kruisvaarders. Later lukte het Napoleon niet om de citadel in te nemen. Tijdens het Britse Mandaatxc2xa0was Akko het hoofdkwartier van het leger en de citadel werd de belangrijkste gevangenis van het land. Veel politieke gevangenen, vooral Joodse activisten en ondergrondse strijders werden hier gevangengezet. Nu is Akko een toerische trekpleister, een stad metxc2xa0een karakteristieke middeleeuwse en oosterse uitstraling, met veel oude gebouwen en muren.

Laatste bestemming vandaag zijn de grotten van Rosh Hanikra, op de grens met Libanon. Met een kabelbaan ga ik naar zeeniveau en begin aan een mooie wandeling door de grotten. Links en rechts zijn treintunnels te zien, nu in gebruik als filmzaal en cafetaria – precies op (onder) de grens met Libanon. Een grens die gesloten is. Op zee patrouilleert een Israelisch marineschip. Tijd om terug te keren naar Tel-Aviv.

Te laat

Ik ben op weg naar het vliegveld. Ik zit in een busje samen met andere mensen die ik niet ken. Er wordt niet gepraat. Het is nog vroeg in de ochtend. Plots slaat de twijfel toe. Heb ik mijn koffer nu wel of niet achter in het busje gezet? Ik weet het niet. Ik word ongemakkelijk, zeg maar gerust … nerveus. Ik probeer de chauffeur duidelijk te maken dat ik wil stoppen. Dat doet hij. Hij stopt, ik stap uit maar onmiddellijk rijdt het busje verder. Mijn hartslag gaat omhoog. Ik moet ook nog langs een school om het rode, lederen rugzakje van mijn lief op te halen. De tijd dringt.

Ik ben blij dat ik Dini herken. ‘Wat fijn, iemand die ik ken.’ Ik wist niet dat zij juf was op de school waar mijn lief haar tas vergat. We maken er een luchtige grap over. Ik loop naar beneden, de school uit. Buiten de poort staat enkel nog het frame van mijn fiets. Ondersteboven. Alle andere onderdelen zijn gejat: de wielen, het stuur, de spatborden, de bagagedrager. Alles. Het aluminium frame staat te blinken in de zon. Dat wordt dus lopen en niet fietsen. En ik zit toch al krap in mijn tijd.

Ik loop over een industrieterrein en spring over een paar muurtjes. Toch heb ik het gevoel dat ik nauwelijks iets opschiet. En wat doe ik in een parkeergarage? Zoek ik een auto? Ik moet toch naar het vliegveld? In het winkelcentrum zijn de meeste zaken nog afgesloten met rolluiken. Er lopen al wel veel mensen rond. Ik kom nog nauwelijks vooruit. Alsof ik felle tegenwind heb – maar dan zonder wind. Alsof ik door een moeras voortploeter maar dan in een drukke stad. Ik loop mezelf voortdurend vast. Een opgebroken straat, een doodlopende gang, een hoge berg met zand. Ik zweet en voel aan alles dat ik te laat zal komen … De paniek slaat toe.

Droom in Jeruzalem

Ik word zwetend wakker in een hotelkamer in Jeruzalem. Het is 6.53 u op mijn gsm. Ik heb nog bijna drie uur de tijd voor ik uitcheck.

Vrijheid

Ik heb ‘Vrijheid’xc2xa0uit. Een dikke pil. De nieuwste roman van Jonathan Franzen. Echt een boek om te lezen tijdens de vakantie. Bijna zeshonderd bladzijden.

Vrijheid

Jaren geleden las ik zijn vorige boek ‘De Correcties’ ook met veel plezier. Zijn nieuwe boek – een familie-epos – gaat over de familie Berglund. Een Amerikaans gezin dat langzaam uiteen valt.

Het boek begint met een kort hoofdstuk ‘Goede buren’. We leren de Berglunds (vader, moeder, twee kinderen) kennen door de ogen van hun buren. Dat blijkt later een zeer eenzijdig (negatief) beeld te zijn. Het boek komt pas echt op gang als het vertellers-standpunt wordt veranderd. We lezen nu de autobiografie van Patty Berglund – ‘geschreven op aanraden van haar therapeute’. We leren Patty kennen.xc2xa0Zonder dat haar verhaal zich ontwikkelt tot een gefrustreerde klaagzang of sentimenteel liefdesverhaal, schrijft ze in de derde persoon over haar afkomst, haar vriendschap met een gestoorde, egoxc3xafstische vriendin die doet alsof ze leukemie heeft. Of over haar maar net mislukte carrixc3xa8re als topsporter door een ongelukkige val op straat. En over haar liefde voor Richard – xc2xa0 womanizer, Khaddafi-lookalike en muzikant. Hij isxc2xa0de beste vriend van haar latere man Walter.

Het huwelijk van Walter en Patty Berglund is een haast onmogelijke evenwichtsoefening op een bibberend, dun koord. Patty – depressief en uiterst competitief en Walter – de braverik, zorgzaam en behept met een rechtvaardigheidsgevoel dat maar niet wil samenvloeien met de cynische tijd waarin hij leeft. Een rechtvaardigheidsgevoel dat hij gaandeweg ook flink oprekt.

Het boek beslaat bijna vijftig jaar. De Berglund-saga is de kapstok van veel meer, xc2xa0van milieubewustzijn tot internetporno, van politiek – de Reagan-, Clinton-en Bush-tijdperken – tot Tolstoj, xc2xa0popmuziek, het Jodendom, kattenhaat en overspel.

Ik zal de Berglundjes missen.

Exc3xa9n kaarsje voor anderhalf miljoen kinderen

Een dag in Yad Vashem - ‘ Herdenkingsplaats van Martelaren en Helden’ -xc2xa0maakt me stil. Ik heb niet zoveel woorden vandaag.

IMG_2375

Het holocaust centrumxc2xa0bestaat uit een herdenkingsruimte, het historisch museum, de ‘Hal van de Namen’, een archief, een bibliotheek, tentoonstellingsruimtes, het ‘Dal van de verwoeste gemeenschappen’ en een park gewijd aan de ‘ Rechtvaardigen onder de Volkeren’xc2xa0niet-Joden die tijdens de vervolging Joden hebben gered.

In een grot op een heuveltop staat hetxc2xa0‘Kindermonument’ waar xc3xa9xc3xa9n kaars, honderden spiegels en ontelbare kindernamen me diep raakt.

Opxc2xa02 juni 1942 schreef Etty Hillesum: “Het zal in latere jaren onze trots en onze overwinning zijn, dat iedere vernietigende slag, die men ons heeft willen toebrengen, in zijn tegendeel is omgeslagen en onze kracht en onze ontwikkeling slechts bevorderd heeft.”

Audiotour

Zie hier de inhoud van mijn (dagelijks) rugzakje: een fles water, de Lonely Planet, mijn fototoestel, reserve-batterijen, zonnebrand-lotion, mijn kippa (keppeltje), zonnebril en mijn e-boek. Op de batterijen na heb ik alles vandaag weer volop gebruikt.

Bij mijn bezoek vandaag aan de citadel – museum ‘Tower of David’ huurde ik de audio-tour. Ik doe dat vaker bij tentoonstellingen – zeker als ik alleen ben. Het is een prettige manier om door een museum te lopen. Je wordt door de begeleidende teksten goed gexc3xafnformeerd. Het belangrijkste voordeel vind ik dat ik ruimte in mijn hoofd vrij heb om te kijken in plaats van te lezen (in mijn gids of op de aangebrachte informatieborden).

Op vijfendertig verschillende plaatsen luisterde ik naar achtergrondinformatie. Op de hoogste toren heb je een panorama van 360xc2xb0 over Jeruzalem. Het audio-syteem vertelt wat ik allemaal kan zien.

IMG_2306

In dit museum (de citadel van Jeruzalem – ooit de burcht van de Kruisvaarders / Godfried van Bouillon) – loop je door de roerige geschiedenis (ruim 5000 jaar) van de stad. Van dexc2xa0Kanaanse periode tot de zesdaagse oorlog in 1967.